Positiebepaling (diepte en dikte) van afsluitende kleilagen (aquitards)
Bij bemalingsprojecten en milieustudies is de hydrogeologie de bepalende factor. Een cruciale rol is hierbij weggelegd voor de aquitard (slecht doorlatende laag), doorgaans een kleilaag, die verschillende watervoerende pakketten van elkaar scheidt. Het exact weten van de diepte en continuïteit van deze hydraulische barrière is essentieel om de invloed van een bemaling te voorspellen en zettingen in de omgeving te voorkomen.
Lagenopbouw door middel van weerstandsmetingen
Vanwege de intrinsieke mineralogische eigenschappen vertoont klei een significant lagere elektrische resistiviteit (en bijgevolg een hogere elektrische conductiviteit) in vergelijking met zandige sedimenten. Dit uitgesproken contrast in fysische eigenschappen zorgt ervoor dat ERT (Elektrische Resistiviteits Tomografie) en EMI (Elektromagneische Inductie) als de meest geschikte technieken zijn voor de detectie en ruimtelijke visualisatie van deze lithologische eenheden.
In de praktijk wordt deze methodiek aangewend voor de nauwkeurige kartering van zowel de top als de basis van oppervlakkige en dieper liggende kleilagen. ERT genereert een continu 2D profiel. Deze continue beeldvorming is cruciaal voor het identificeren van laterale variaties, zoals lokale verdunningen of hiaten binnen de kleilaag. Er wordt steeds geadviseerd om de verkregen proxydata te valideren door middel van sonderingen (CPT) of boringen.
Optimalisatie van grondwatermodellen
De data uit ons onderzoek dient als directe input voor grondwatermodellering. Hiermee kunnen er meer nauwkeurigere berekeningen worden gemaakt omtrent het volume van het op te pompen water en kan het verspreidingsrisico van eventuele verontreinigingen worden geëvalueerd.
Geofysische technieken
